Happy Family,,

Het heeft even geduurd, maar eindelijk heb ik de moed kunnen verzamelen om de belevenissen van die geweldige afgelopen week op papier te zetten. Voor iedereen die het nog niet in de gaten had; papa, mama, Erik, Pieter en Jaap waren hier op bezoek voor maar liefst 8 dagen! Ze zaten in een geweldig appartement in Cap d’Ail (wat tegen Monaco aangeplakt ligt) met een fantastisch uitzicht over zee en een gigantisch balkon. Helaas zette de ‘lente’ van de afgelopen weken zich nog wel door en was het dus de hele week grijs en grauw. Optimistisch als iedereen was hebben we toch nog heel veel leuke dingen kunnen doen, maar op z’n minst één mooie zonnige dag was toch wel leuk geweest.

Nou, dan gaan we maar aan het verslag beginnen. Ik ga niet beloven dat het een kort verhaal wordt, want we hebben echt ongelooflijk veel dingen gedaan en ik wil natuurlijk alles laten weten!

Het hele feest begon op vrijdagavond 30 april. Het was voor mij al een vrij vage dag geweest, want ik had natuurlijk nog nooit zo weinig meegekregen van Koninginnedag en ik zat de hele tijd op de klok te kijken wanneer ik eindelijk naar het vliegveld kon. Na ’s ochtends eerst nog naar school te zijn geweest en ’s middags Oscar naar de karate te hebben gebracht kon het beginnen. Ik pakte de trein naar het vliegveld en daar aangekomen hoefde ik maar een half uurtje te wachten tot om 20.30 het vliegtuig aankwam en mijn hele gezin (inclusief knaloranje megawup) door de schuifdeuren kwam lopen. Het appartement konden ze de volgende dag pas in, dus hadden ze een hotelletje geboekt in Nice. Daar hebben we even wat gedronken en toen heeft papa mij weer naar Monaco gebracht om daar weer zielsalleen in mn studiootje te overnachten.

De volgende dag werd dat zielsalleen zijn weer ruimschoots goedgemaakt. ’s Ochtends was het appartement al vroeg beschikbaar en aangezien Cap d’Ail tegen Monaco aanligt zei ik dat ik daar dan wel naartoe kwam lopen. Had ik me toch een beetje in de afstand vergist. Het appartement was aan de andere kant van Monaco en ik heb dus een uur lopen zoeken voor ik het gevonden had. Uiteindelijk kwam het allemaal goed en na alle cadeautjes van het thuisfront (waarvoor hartelijk bedankt!) uitgepakt te hebben, besloten papa, Erik en Pieter dat ze ook de beklimming naar de Tête de Chien wel wilden doen. Ik was er immers zo enthousiast over!

De beklimming was weer geweldig. De zon scheen niet, maar het scheelde niet veel, dus het was echt superwarm en na de tijd waren we ook allemaal gigantisch verbrand. Gelukkig was het uitzicht het meer dan waard. Halverwege de beklimming konden we nog heel mooi kijken naar de historische Grand-Prix (met oude auto’s dus) en helemaal op de top hebben we natuurlijk de sneeuw op de bergen, Nice en Monaco gezien. Ook kon ik dit keer het weggetje vinden waar Kris me over had verteld en waarmee je echt helemaal naar de punt van de Tête de Chien kon lopen. Daar hadden we het meest fantastische uitzicht helemaal rondom van Monaco naar Nice.

Rond 14 uur waren we weer terug in het appartement, maar iedereen was eigenlijk wel zo gaar dat we verder de hele dag niets meer hebben gedaan. (maar ik kan het ook mis hebben, want hier zit een beetje een gat in mijn geheugen *-)).

Omdat ik zondag ook vrij was kon ik in het appartement blijven slapen en konden we gezellig de volgende ochtend samen ontbijten. Zondag was ook de enige dag die we van tevoren al ingepland hadden; we gingen naar de Gorges du Verdon. Voor iedereen die het niet kent, dit wordt ook wel de Grand Canyon van Europa genoemd. Het was zo’n 3 uur rijden vanaf Cap d’ail. Best een stukje dus, maar zeker de moeite waard! Het was daar echt zo geweldig mooi! Met superdiepe kloven en een mooie rivier en onverlichte tunnels. Echt een gigantisch mooi stukje natuur! Beetje jammer was wel dat we om de haverklap telefoontjes en sms’jes kregen van de stand en dat uiteindelijk Twente kampioen was geworden, maar dat mocht de pret natuurlijk niet drukken!

Op de heen- en terugweg kwamen we ook nog door Mougins en Grasse, zodat iedereen kon zien waar ik de rest van mijn tijd spendeer.

’s Avonds kon ik nog een nachtje blijven slapen in Cap d’Ail, omdat ik de volgende ochtend toch naar school ging en Kris mij nog wel een extra ochtendje vrij wilde geven.

De volgende ochtend was het dus wel weer vroeg op staan. Om kwart over 8 zat ik in de trein richting Nice en na anderhalf uurtje school werd ik opgepikt. De rest van de dag hebben we in Nice rondgelopen. Hier was ik natuurlijk al een aantal keer geweest, dus voor mij was dit niet zo bijzonder meer, maar ik geloof dat de rest het nog wel interessant vond .

Om 3 uur moesten we weer terug richting Monaco, omdat ik nog boodschappen moest doen en daarna weer op de jongens moest passen. Dat oppassen duurde tot ongeveer half 9. Toen haalde papa mij op en heb ik nog gezellig een avondje in Cap d’Ail gezeten, waarna papa mij weer naar monaco heeft gebracht.

De volgende ochtend mocht ik weer om half 7 op, om vervolgens om 7 uur aan het werk te gaan. Om kwart over 9 was ik klaar en wilde ik de family wel een rondleiding geven door Monaco, maar het weer was echt bar slecht, dus hebben we de ochtend maar afgelast en kon ik een beetje bijkomen. Tussen 11 en 13.30 heb ik vervolgens nog heen en weer gerend met Elliott en daarna kwamen papa, mama en de jongens toch naar Monaco. Daar heb ik ze snel een rondleiding gegeven op de rots, langs het paleis, de kathedraal en het oceanografisch museum. Daarna hebben we nog een mooi rondje gelopen door de haven en door de pits van de Grand-Prix en daarna moest ik ook alweer aan het werk.

Terwijl ik aan het werk was hebben papa, Erik en Pieter nog heel heldhaftig een strandrestaurant geholpen met stoelen in veiligheid brengen, want de storm werd zo heftig dat het hele terras wegsloeg. In Cannes waren een heel stel strandtenten weggeslagen en in Nice was zelfs de boulevard des Anglais (=grootste straat) afgesloten omdat hij onder water stond. Er waren golven tot wel 10 meter! Moet je nagaan hoe ongelooflijk hoog dat is! Alle stranden waren net opnieuw neergelegd en alles was weer helemaal weggeslagen. Nonna, die toch al heel wat jaartjes meegaat hier, had zelfs nog nooit zoiets gezien. Mijn geweldige gezin had dus wel weer de perfecte week uitgekozen om te komen.

’s Avonds ben ik weer richting Cap d’Ail gegaan en konden we nog even omlaag lopen naar het strand. Echt ongelooflijk, het leek wel of er een tsunami overheen was gegaan. Het terras waar we de dag ervoor nog naar hadden staan kijken was helemaal weggeslagen en het hele water lag vol met ligstoelen en houten planken.

De volgende dag moest ik ’s ochtends weer gewoon werken en aangezien er dan nog maar heel weinig tijd overblijft om elkaar te zien, besloot de rest om Menton te gaan bekijken. Toevallig waren ze daar net van terug toen ik ’s middags een uurtje vrij had omdat de jongens op karate waren. Op die manier konden we lekker even samen een ijsje eten.

’s Avonds heb ik weer een gezellig avondje Cap d’Ail gedaan en de volgende ochtend moest ik dus weer heeel erg vroeg op.

Donderdag wat het weer wel weer wat beter. Het regende in ieder geval niet meer, dus heb ik iedereen vandaag Monaco maar laten zien. De hele dag zijn we door Monaco aan het racen geweest met de bus, om maar zoveel mogelijk te kunnen zien. Gelukkig had Car ’s ochtends Nonna nog gebeld en die wilde wel voor Oscar zorgen, zodat ik de hele dag bij m’n gezin kon zijn. We konden dus echt de volle tijd van 9 tot 16 bij elkaar zijn en we hebben toch echt bijna heel Monaco wel kunnen zien.

’s Avonds hadden we een echte Dinner Party. Kris had iedereen uitgenodigd om te komen eten, dus zaten we ’s avonds met z’n tienen aan tafel pizza te eten. Het was echt heel raar dat tien mensen die ik allemaal heel goed ken, elkaar die avond pas voor het eerst zagen. Gelukkig ging alles goed en was het echt een supergezellige avond.

Vrijdag was alweer de laatste volle dag die we samen hadden. Zo’n week vliegt toch echt wel gigantisch snel voorbij! Maar ook uit zo’n laatste dag hebben we natuurlijk alles gehaald wat erin zat. Toen ik klaar was met werken ben ik in de trein naar Cap d’Ail gegaan en vanuit daar zijn we richting Italië gereden. Eerst was het plan om meerdere steden te gaan bekijken, maar uiteindelijk zijn we toch maar blijven steken in Vintimille. Daar was een gigantisch grote markt, waar vooral mama en ik natuurlijk niet weg te slaan waren. Zelfs toen papa, Erik, Pieter en Jaap op het strand gingen zitten hebben wij nog lekker doorgelopen. Ze hadden echt allemaal spotgoedkope dingen en er was zo ontzettend veel!

Na Vintimille zijn we weer teruggegaan naar Cap d’Ail. Daar hebben we een uurtje gezeten voordat ik weer terugmoest naar Monaco. Daar moest ik Oscar even een uurtje bezighouden en daarna had ik weer weekend! ’s Avonds heb ik een heerlijke spaghetti bolognese gemaakt (ik was niet de enige die dat vond!) en we hebben nog een super laatste avond gehad. Ik kon ook weer blijven slapen in het appartement, dus dat was helemaal super.

De volgende ochtend moesten we weer vroeg op, want het appartement moest leeg en schoon zijn. Toen dat allemaal klaar was hebben we nog een paar uurtjes doorgebracht in de Jardin Exotique (inclusief grot) en daarna moesten papa, mama, Erik, Pieter en Jaap helaas weer vertrekken. Op het vliegveld hadden ze nog zo’n 2 uur vertraging, maar uiteindelijk zijn ze midden in de nacht, na eerst Lynn opgehaald te hebben bij oma, nog wel thuis aangekomen en nu zit ik hier dus weer in m’n eentje in Monaco.

De rest van de afgelopen dagen heb ik niet veel gedaan. Het weer is nog steeds niks waard, alleen gisteren scheen het zonnetje een beetje, maar vandaag is het alweer de hele dag aan het regenen. Ik hoop nou toch echt wel dat de zon een keer begint te schijnen en dat dan ook een tijdje blijft doen. Het is nou al bijna half mei en ik ben nog niet één keer naar het strand geweest!

Aankomende week hebben we hier dan ook nog de Grand-Prix (van 13 t/m 16 mei), maar helaas kan ik daar niet bij zijn. Hier zijn ze allemaal van mening dat dat helemaal niet helaas is, omdat dat allemaal maar veel te veel lawaai maakt, maar aangezien ik hier maar 1 jaartje zit, had ik het wel graag meegemaakt. Maar goed, ze zijn hier dus 4 dagen vrij, wat betekent dat ik 4 dagen in Mougins mag zitten, Olé Dan is er ook nog het filmfestival van Cannes wat woensdag begint. Daar zit ik dan dus op fietsafstand vanaf, maar of ik daar nog wat van mee ga maken; we’ll see. Ik houd jullie wel op de hoogte!
Oeps, ik dacht dat ik nog maar twee kantjes vol had getypt, maar inmiddels zijn het er al drie geworden. En volgens mij ben ik nog heel veel vergeten te vertellen ook nog! Naja niets aan te doen; het was gewoon een geweldige week! Dat zal ook aan de foto’s wel te zien zijn! Ze staan wel helemaal door elkaar, maar dan moet je ze maar een beetje aan de tekst koppelen en dan kom je er vast wel doorheen.

Heel veel liefs van hier!!

http://www.mijnalbum.nl/Album=BGCL76H8

0 reacties | Reageer

Weer twee weken voorbij

Het lijkt wel dat hoe saaier mijn verhalen worden, en hoe minder ik te vertellen heb, hoe liever jullie willen dat ik nieuwe verhalen schrijf. Ik heb nog nooit zo vaak de vraag gehad of ik niet weer wat wilde schrijven, dus bij deze dan maar.

De laatste keer dat ik wat heb geschreven zat ik in mijn heerlijke vrije weekend van 3 dagen. In dat weekend begonnen ook de Monte-Carlo Rolex Masters, waar ik maar wat van mee heb proberen te pikken. Ik wist dat ik de rest van de week naar Mougins zou gaan, en ook al waren alleen de kwalificaties nog maar aan de gang, ik wilde toch kunnen zeggen dat ik wat van het toernooit gezien had. En toen ik daar aankwam stond tot mijn grote verrassing meneer Nadal te trainen! Heb ik toch de winnaar nog in (soort van) actie gezien!

Van het weekend heb ik ernstig genoten in ik kon dan ook met goede moed beginnen aan de vakantieweek in Mougins. Daar waren vooral de eerste drie dagen heel erg zwaar, omdat ik samen met Nonna en de jongens was. Nonna was er heel erg op tegen dat de jongens meer dan een half uur televisie zouden kijken per dag, maar ik mocht ze ook niet meenemen naar het park, want stel je voor dat er iets zou gebeuren. Ik heb dus drie dagen lang, 14 uur per dag die jongens moeten vermaken in hun eigen huis en tuin. Feest.

Donderdagavond hebben we een diner gehouden voor Car’s verjaardag, de dag erop. Samen met Nonna had ik allemaal lekkere dingen klaargemaakt en de jongens hadden hele mooie tekeningen gemaakt, dus het was een erg geslaagde avond.

Donderdag was ik ’s middags een paar uur vrij, omdat Car, Kris en de jongens gingen golfen. Om 18 uur werd ik gebeld door Car, dat er twee muzikanten voor de deur stonden, of ik die niet binnen wilde laten en de logeerkamer voor ze klaar wou maken. Het bleken twee muzikanten te zijn die Car de dag erop nodig had voor een evenement. Ze konden geen kant op met het vliegtuig en er was ook geen hotel meer beschikbaar, dus bleven ze maar bij ons slapen.

’s Avonds zijn we met z’n vijven uit eten geweest in het oude Mougins. In een heel leuk restaurantje. Toen we daar naartoe liepen kwamen we nog een goede vriend van Car tegen, die toen ook maar met ons mee is gaan eten. Deze goede vriend is een zanger die een dezer dagen te horen gaat krijgen of hij mag zingen op de opening van het wk in Zuid-Afrika. Ja, kijk, zo kom je nog eens mensen tegen

Zaterdag kon ik wat rustiger aan doen. Kris en Car waren de hele dag weg, maar de twee muzikanten waren er wel nog steeds en die hebben mij dus een beetje verlost door te gaan voetballen met de jongens. ’s Middags zijn we nog uit eten geweest bij de Thai, wat altijd erg lekker is en ’s avonds was ik alleen met de jongens, wat dus betekende dat ik ze mooi op tijd in bed kon stoppen en een mooie vrije avond had (of klinkt dat heel achterbaks?).

Zondag ben ik nog even naar het skatepark geweest met de jongens, heb ik het hele huis netjes opgeruimd en om 17 uur zijn we weer richting Monaco vertrokken. De vakantie was eindelijk voorbij! Nou zijn er tot het einde van het schooljaar nog een paar vrije dagen, maar de echte lange vakanties heb ik nou allemaal overleefd!

Maandag begon het gewone leventje weer. Ik kon ’s ochtends weer naar school, en na 13 dagen staking van de treinen, kon ik vandaag eindelijk weer zonder problemen terugkomen in Monaco. ’s Middags kreeg ik nog het allergeweldigste nieuws; de studio in Nijmegen waar ik helemaal enthousiast over was gaat gekocht worden! Als het gezin hier volgende week komen, kan het allemaal getekend worden en dan heb ik zomaar een echte heuse studio op mijn naam staan! Ik ben er echt helemaal blij mee en ben de rest van de week ook vooral bezig geweest met leuke meubeltjes zoeken voor in de kamer. Gelukkig was het weer echt heel erg slecht, dus zo heel veel kon ik buiten ook niet doen.

Afgelopen weekend waren de jongens met hun oma en peettante van Oscar naar Disneyland Parijs, wat voor mij dus weer een lekker vrij weekendje betekende! Het weer begint hier nou wel wat beter te worden gelukkig. Afgelopen week konden jullie mij nog jaloers maken met jullie zonnetje, maar vanaf nu zal het omgedraaid zijn en gaat het hier warmer zijn! (ja, ik weet dat ik al heel vaak heb aangekondigd dat hier de lente nu echt begonnen was, waarna er weer een slechte tijd kwam, maar ik heb nou wel echt het gevoel dat het goed zit!)

Op dit moment kijk ik heel erg uit naar volgende week, wanneer papa, mama, Erik, Pieter en Jaap hiernaartoe komen. Ik heb al toegezegd gekregen dat ik de komende twee weekenden vrij ben en doordeweeks kan ik misschien ook nog wel wat ochtendjes vrij meepakken. Ik weet zeker dat het geweldig gaat worden en ik zal na die tijd uitgebreid verslag gaan doen!

Liefs!
Foto's van mijn studio:
http://www.mijnalbum.nl/Album=SNPQ8C7J
Andere foto's:
http://www.mijnalbum.nl/Album=4LXGZIWD

0 reacties | Reageer

Megève

Goedemorgen allemaal! Nog voordat ik aan het ontbijt ga wil ik jullie hier mijn verhalen van de afgelopen weken maar even vertellen, want het is echt alweer veel te lang geleden! Mijn laatste blog dateert van 25 maart, wat dus alweer 2,5 week geleden is. En dat met mijn goede voornemen om elke week mijn verse herinneringen op papier te zetten. Maargoed, nou ben ik er aan begonnen en maak ik het ook weer af.

Het weekend van 27 maart zijn we in Monaco gebleven, omdat Oscar zijn allereerste karatetoernooi had. Hij won zijn eerste wedstrijd, maar daar bleef het ook bij. Beetje sneu voor al die kindjes die om 13 uur al aanwezig moesten zijn, om vervolgens om 17 uur te mogen beginnen. Als klapper op de vuurpijl mochten ze toen na twee wedstrijdjes van twee minuten ook nog tot 19 uur wachten op de prijsuitreiking. De planning had beter gekund.

Zondag 27 maart was de eerste écht mooie dag hier. We hadden volop zon en omdat Car een dagje ging kuren ben ik met Kris en de jongens op stap gegaan. Eerst zijn we naar het strand van Cap d’Ail gegaan om van daaruit een prachtige wandeling langs de kust te maken naar een restaurantje waar je buiten in de volle zon vlak naast de branding zat en waar ze echt de állerlekkerste preitaart hebben!

Toen was er nog een vrij rustig weekje, waar we eigenlijk niet zoveel gedaan hebben. Zelfs 1 april was ik helemaal vlekkeloos doorgekomen. Ik wist eigenlijk niet eens of ze daar hier wel aan deden. Op 2 april kwam ik daar gelukkig wel achter. Het heet hier ‘Poisson d’Avril’ (voor de fransalfabeten onder ons, dat betekent aprilvis). En op 2 april werd mijn hele rug ondergeplakt met uitgeknipte vissen. En daar gaat 1 april hier dus om.

Toen zouden we zaterdag vertrekken naar Megève om weer een weekje te gaan skiën. Om 7 uur stond ik dus helemaal bepakt en bezakt bij de familie binnen, kreeg ik te horen dat we toch maar niet weg zouden gaan, omdat Car het niet aankon. Om 11 uur vond ze dat het toch wel kon en raapten we dus alles bij elkaar om te vertrekken, maar toen was het uiteindelijk toch weer niet zo’n goed plan. Car ging maar even slapen en Kris en ik gingen met de jongens een pizza eten in de haven. Toen we daarvan terugkwamen voelde Car zich wel goed genoeg om te rijden en zijn we dus uiteindelijk om 15.30 vertrokken. Om 21 uur kwamen we aan in Megève, waar Nonna al was. Zij had er niet meer op gerekend dat wij nog zouden komen en ze had het halve dorp uitgenodigd om te komen eten. Dit betekende dus dat het hele huis vol zat tot 12 uur.

De volgende ochtend stonden de jongens natuurlijk weer om 7 uur vrolijk te springen naast mijn bed dat ik op moest staan. Het had namelijk gesneeuwd. Toen we de avond ervoor aankwamen lag er helemaal geen sneeuw, maar in de nacht had het zoveel gesneeuwd dat er ’s ochtends 30 cm lag. We zijn dus na het ontbijt maar snel naar buiten gegaan om sneeuwpoppen te maken. Binnen een kwartier hadden we er 4 staan, dus toen zijn we maar gaan sleetjerijden. Voor lunch hebben we gegeten bij het vliegveldje en toen we daarvan terugkwamen was de sneeuw bijna weg en stond er van de 4 sneeuwpoppen nog maar eentje overeind.

Maandag gingen Car en de jongens skiën en heb ik ’s ochtends Nonna en een vriendin van haar geholpen met de auto inpakken. Iedereen ging weer naar huis, wat voor mij wel fijn was, want niemand wist mijn naam, dus ik moest luisteren naar: Marijke, Marieke, Maike, Maaike, Maiké, Maité en weet ik veel wat allemaal niet meer. Zo heel moeilijk is mijn naam toch ook niet?

Maargoed, toen iedereen vertrokken was ben ik maar een heerlijke wandeling gaan maken vanaf Mont d’Arbois, langs een stuk of 20 kapelletjes die tegen de bergwand opgebouwd zijn en waar allemaal met hele mooie houten beelden de lijdensweg van Jezus in is afgebeeld. Het weer was echt prachtig. Een jas had ik niet meer nodig en de zon scheen volop.

Dinsdag vond ik dat ik ook maar een keer weer op de latten moest gaan staan, dus om 10 uur stond ik bovenop de berg om weer van de oude vertrouwde debutantenhelling af te gaan. De eerste twee uur gingen nog wel redelijk, maar daarna was het meer of ik in de soep aan het skiën was. We zijn dus ook maar om 15 uur naar beneden gegaan en toen we daar weer in de auto zaten zagen we dat het (op 200 meter onder de piste) 21 graden was. Zo heel raar was die soep daarboven dus ook niet. Toen we weer beneden waren hebben we onze skikleren uitgetrokken en onze zomerkleren aan en zijn we lekker gaan tennissen. Iets wat ik al bijna 6 jaar niet meer had gedaan, maar wat me toch wel een stuk beter afging dan dat skiën!

Woensdag was het nog steeds erg warm en hebben we dus maar besloten om te blijven tot donderdag in plaats van tot zondag. Het skiën zat er niet meer in, want alle bergen begonnen langzaamaan groen te worden. We hebben woensdag ook niet veel meer gedaan. De spullen werden weer ingepakt en we hebben weer wat getennist.

Donderdag hebben we nog een lunch gegeten in Megève en daarna zijn we weer in de auto gestapt. Op die lange terugreis kreeg ik nog het geweldige nieuwtje dat de familie het weekend naar Mougins ging, maar dat ik zaterdag, zondag en maandag in Monaco mocht blijven en dat Car mij dan na haar werk maandagavond weer mee zou nemen naar Mougins. Op de kerstvakantie na heb ik niet zoveel dagen achter elkaar vrij gehad, dus daar zit ik nou echt volop van te genieten!

Vrijdagochtend mocht ik ook nog naar school, want Nonna wilde wel op de jongens passen. Om 13 uur moest ik echter wel terug zijn, wat normaalgesproken makkelijk zou lukken. Helaas, en niet geheel onverwacht, waren de treinen weer in staking, waardoor ik de bus moest nemen. Eerst dus met de tram heel Nice door naar het busstation om vervolgens een uur in de rij te staan van mensen die normaal de trein nemen, maar nu met de bus moeten. Toen ik eindelijk in de bus zat, bleek die er ook nog eens een uur over te doen, waar de trein in 20 minuten in Monaco is. Al met al was ik dus veel te laat weer terug, maar gelukkig was het heel mooi weer en kon Nonna met de jongens naar het strand.

Toen ik aankwam kwamen de jongens meteen naar me toe gerend om me te melden dat ik ze beloofd had te gaan minigolfen op de eerste mooie dag. En ja, ik was het alweer vergeten, maar een paar weken geleden had ik ze dat inderdaad beloofd. Dus in de bus, naar het park, waar we lekker een uurtje geminigolfd hebben om vervolgens nog een paar uurtjes in het park te gaan spelen en toen was de dag alweer voorbij. Om half 7 heb ik ze uitgezwaaid en kon mijn heerlijk lange weekend beginnen!

Gisteren was het weer echt geweldig, maar ik kon niet echt wakker worden. Om 16 uur kon ik mezelf eindelijk zover krijgen naar buiten te gaan en heb ik nog even kunnen genieten van de zon en alle toeristen in het park. Want die toeristen zijn nu ook weer helemaal terug! De cruiseschepen komen elke dag weer binnenvaren en overal om je heen hoor je Duits, Italiaans, Frans, Nederlands, Engels en nog een aantal talen die ik echt niet thuis kan brengen. En stiekem, als ik al die toeristen zo halfverdwaald rond zie lopen, voel ik me toch wel een klein beetje Monegaskisch!

Vandaag staat het tennistoernooi Monte Carlo Rolex Masters op het programma. De grote namen hoeven vanaf morgen pas te spelen, maar ik ga toch maar even een kijkje nemen, wie weet of er nog wat leuks te zien is.

Heel veel liefs vanuit een (eindelijk) lenteachtig Monaco!

Foto's: http://www.mijnalbum.nl/Album=HE4FZJWQ

0 reacties | Reageer

Milan - San Remo

Oeps, was ik jullie toch zomaar vergeten te vertellen van mijn uiterst geweldige prestatie van afgelopen weekend! Omdat het mij vorige week in Nice niet gelukt was op de foto te gaan met Bram Tankink, wilde ik heel graag een herkansing. En laat nou net afgelopen weekend Milaan - San Remo zijn geweest. Zaterdagochtend ben ik dus om 9 uur met de trein vertrokken richting San Remo. Aangezien ik daar nog nooit was geweest, ben ik eerst de stad zelf gaan verkennen. De finish was pas om 17 uur, dus daar had ik nog ruim de tijd voor.

San Remo op zich vond ik wel een beetje tegenvallen. Ik wilde er heel graag een keer een bezoekje aan brengen, maar ben nou wel blij dat ik het in combinatie heb gedaan met het wielrennen, anders was het toch een beetje een weggegooide dag geweest. Nou moet ik wel zeggen dat ook het weer niet mee wilde werken. Niemand hier begrijpt er iets van, want waar normaal gesproken eind februari de lente echt begint, zijn tot nu toe de zonnige dagen in maart nog op één hand te tellen.

Maargoed, we waren dus in San Remo. Eigenlijk ging qua wielrennen alles hier beter dan de week ervoor in Nice. Ik had een veel betere plaats, waar ik pas 15 minuten voor de finish ben gaan staan, er gingen niet twee minuten vantevoren allemaal journalisten voor mijn neus staan en.. jaa, daar komt ie, ik ben met dé Bram Tankink op de foto geweest (H). Ik had expres een heel strategisch plekje uitgekozen om de finish te zien. Ik stond op 150 meter voor de finish en pal naast de Rabobank bus. Toen de finish dus was geweest stond ik in 10 stappen bij die bus en kwam meneer toevallig net aanrijden en hebben we daar de foto van het jaar gemaakt!

De rest van de dagen heb ik weer helemaal niks gedaan. Het wordt nou toch echt wel een keer tijd voor de lente, want als het nog veel langer zoals nu blijft raak ik in een echte winterdepressie! Helemaal als ik steeds hoor wat voor geweldig weer jullie daar wel niet hebben!

Monaco begint ook steeds meer op een gevangenis te lijken nu, want ze zijn echt al flink begonnen met de voorbereidingen voor de Grand-Prix. Hij is pas op 16 mei, maar de hele haven staat al vol met gigantische stalen constructies en alle wegen naar de haven toe zijn al grotendeels afgezet met gaas.

Ja mensen, wat vandaag ook wel even echt insloeg als een bom bij mij, was het besef dat ik hier over 4 maanden al weer klaar ben. Die eerste 8 maanden zijn echt zo snel gegaan en nou heb ik nog maar 1/3 voor de boeg! Ongelooflijk hoe zo’n jaar voorbij kan vliegen!

Nou, jullie zijn natuurlijk heel erg benieuwd geworden naar de geweldige foto, dus ik laat jullie niet langer in spanning. Hier is het linkje: http://www.mijnalbum.nl/Album=FZNNWN8R

Liefs!

0 reacties | Reageer

twee weken koud

Zo, dat is alweer een tijdje geleden dat ik wat heb geschreven, maar door het weer van de afgelopen weken had ik er niet echt zin in. De dinsdag nadat mama en oma weg waren, was het nog stralend weer en sindsdien heeft de zon niet meer geschenen. Het was zelfs bijna de koudste week van de hele winter! Gelukkig is dat nou wel weer voorbij en gaan we dagen tegemoet van rond de 18 graden

De afgelopen weken heb ik dus doordeweeks ook helemaal niets bijzonders gedaan. Het weer was niet goed genoeg om naar buiten te gaan en iedereen keek gewoon heel erg uit naar de zomer. De echte Monegasken waren ook aan het klagen dat ze normaalgesproken al vier keer in de zee hadden gezwommen en dat dat nou allemaal nog niet kon. Maike zit er dus in een goed jaar

Dan het eerste weekend. Zaterdags werd er een feestje gehouden in Mougins, waar ik dus lekker de hele dag bij mocht helpen en zondag hebben we gewoon rustig aan gedaan. Ik zal het nog maar een keer herhalen: het weer was slecht. En het is nou eenmaal zo; de Côte d’Azur is niet berekend op slecht weer, dus er is he-le-maal niets te doen hier.

Afgelopen weekend was wel beter. Het weer begon weer beter te worden. Zaterdag ben ik mee geweest naar Mougins, omdat Car en Kris ’s avonds naar een concert gingen en ik dus op moest passen. Zondag kreeg ik wel vrij en heeft Kris mij om 8.30 ’s ochtends op de trein gezet naar Nice, waar ik de start en de finish van de laatste etappe van Parijs-Nice kon kijken! Het was heel leuk om allemaal een keer te zien! Natuurlijk heb ik daar ook voor het eerst mijn allerallerallergrootste held (samen met Melvin Platje natuurlijk) Bram Tankink gezien! (Ja, en Alberto Contador, Alejandro Valverde, Oscar Perreiro, Lars Boom, Koos Moerenhout enz..)

Ik had heel erg gehoopt op een foto met meneer Tankink, maar helaas, toen ik bij die bus aankwam was iedereen al vertrokken. Toen ben ik dus maar naar de bus van Astana gelopen waar ik Contador in z’n gele trui naar buiten kon zien komen.

Na de start had ik een paar uurtjes de tijd voordat de finish er was, dus ben ik lekker op het strand gaan liggen. Ik was het nog vergeten te vermelden, maar het weer was echt stralendsupermooi! Het zal rond de 16/17 graden zijn geweest, maar het voelde in de zon echt een stuk warmer aan, geweldig! (iets minder was wel dat ik meteen verbrand ben en mijn skilitteken nu dus heel goed te zien is, maar dat hebben we er maar dan voor over)

Voor de finish stond ik een uur van tevoren klaar, zodat ik zeker iedereen goed aan kon zien komen. Het plan was leuk, de uitvoering wat minder, want precies 2 minuten voor de finish, kwam de hele persgroep precies voor m’n neus staan en kon ik dus helemaal niets meer zien.

Die finish wil ik graag nog een keer overdoen, en aangezien zaterdag Milaan-San Remo is en ik hier maar een uurtje met de trein van San Remo af zit, is dat wel een goede optie. Moet ik natuurlijk wel vrij krijgen aankomend weekend, maar daar hopen we dan voor het gemak maar even op!

Dit was mijn verhaaltje dan weer, foto’s vind u hier: http://www.mijnalbum.nl/Album=UM36A3CC

Liefs!

0 reacties | Reageer

Fotootjes

Hier dan als beloofd de foto's:
http://www.mijnalbum.nl/Album=VQ3ULJJD

0 reacties | Reageer

Weekendje bezoek!

En daar zitten we dan op het balkon in het zonnetje. Nog helemaal uitgeteld na een zeer vermoeiend, maar wel echt geweldig weekend.

De afgelopen week bestond voor mij vooral uit uitrusten van Megève en de voorbereiding op de komst van mama en oma. Donderdag is echt de lente begonnen. Het was maar liefst 17 graden en de zon scheen heerlijk. Wel leuk dat ik op diezelfde dag op internet kon lezen dat jullie daar voor het eerst sinds 16 december weer ergens in Nederland boven de 10 graden zaten. Ik kon dus al lekker zonder jas door de straten lopen

En dan het weekend. Vrijdagochtend ben ik nog naar school geweest. ’s Middags heb ik de jongens nog uit school gehaald en ze daarna afgezet bij karate. Kris zou ze daar weer van ophalen, dus mijn weekend kon beginnen!

Ongeveer 2 uur later dan gepland kwamen mama en oma aan in Nice (want ja, de stakingen kennen ze hier in Frankrijk wel). Om half 7 kon ik ze dus ophalen van het station. Toen zijn we eerst hun koffers maar naar de hotelkamer gaan brengen. Daar aangekomen bleek dat ze bijna een koffer vol aan cadeautjes voor mij hadden meegenomen en die moesten natuurlijk eerst worden uitgepakt! Nou heb ik dus weer een geweldige voorraad aan drop, speculaas, cup-a-soup en nog meer drop. Ook heb ik van oma een hele mooie tas gekregen, van mama een heel mooi shirtje en van papa een nieuwe bedel voor mijn armband (met oranje hartjes; verder gelukkig niet symbolisch).

Toen ik alles eindelijk had uitgepakt werd het toch wel tijd voor het eten. Na even zoeken hebben we een heel leuk restaurantje gevonden in Beausoleil, waar we heerlijk konden genieten van de beste pasta’s. Als toetje hebben we taart gegeten op de hotelkamer. Papa was namelijk ook vrijdag nog jarig en die moest het dus niet alleen zonder mij, maar ook nog eens zonder oma en mama stellen!

Zaterdag konden we dan echt dingen gaan doen. En dat hebben we dan ook zeker gedaan! ’s Ochtends zijn we maar meteen begonnen met mijn wereldberoemde rondleiding door Monaco. Inclusief ontbijt op mijn allerfavorietste plekje in Monaco. (als je wil weten wat dat is, moet je zelf maar langskomen! ). Daar heb ik ook nog de meest ongelooflijke chocolademelk ooit gedronken! Het was een chocolademelk waar je je lepel rechtop in kon zetten met allemaal stukjes hazelnoot erin. Overheerlijk en supermachtig en je kan maar beter niet denken aan de hoeveelheid calorieën die je daarmee naar binnen werkt!

Na de rondleiding zijn we naar Menton gegaan. Het duurde een hele tijd voor we een bus hadden gevonden die ons daar naartoe kon brengen, maar uiteindelijk was het toch gelukt. In Menton was het Fête du Citron aan de gang. In de carnavalsperiode (die hier zo’n 3/4 weken duurt) is er in Menton een hele grote tentoonstelling van allemaal kunstwerken gemaakt van alleen maar sinaasappels en citroenen. Ook zijn we nog even naar het ‘centrum’ van Menton gelopen, waar allemaal leuke kleine winkeltjes te vinden waren.

Zaterdagavond zijn we op tijd gaan eten, omdat dat toch een beetje is waar al die Nederlanders aan gewend zijn. We zijn gaan eten boven op de rots, in een heel leuk restaurantje genaamd St. Nicolas. We voelden ons natuurlijk meteen helemaal thuis! De bediening was ook on-ge-looflijk grappig met grapjes die compleet niet ingestudeerd waren!

Na het eten zijn we maar terug gegaan, want iedereen was weer heel erg moe. Het is ook niet makkelijk om alles wat hier te doen is in iets meer dan twee dagen te proppen!

Zondag zijn we begonnen bij de Jardin Exotique; een tuin die helemaal volstaat met cactussen in alle soorten en maten. In diezelfde tuin zit ook een hele mooie grot. Ook een hele diepe grot, met 300 treden omlaag en dus ook weer omhoog. Hier wil ik even een applausje inlassen voor oma, die ook mee geweest is in de grot en die er ook nog weer uit is gekomen!

Na de Jardin Exotique hebben we maar weer een chocolademelk gedronken. Dit keer pal aan de haven. Daarna zijn we gaan lunchen bij de Mac, want ja, je kunt niet altijd uit eten in Monaco. Na het eten was het tijd om ons om te gaan kleden, want om 18 uur gingen we naar het Philharmonisch Orkest van Monte Carlo. We hadden eersterangs kaartjes en zaten op de derde rij. Het was echt een geweldige uitvoering! Ze speelden drie stukken van Russische componisten en ze waren echt ongelooflijk goed!

Na het concert hebben we nog een hapje gegeten in een restaurant in de haven. Zo’n weekend gaat veel te snel voorbij en dit was alweer de laatste avond. Het was wel een geweldige afsluiting!

Maandag kon ik gelukkig nog vrij krijgen tot 16 uur, waardoor ik mama en oma naar het vliegveld kon brengen. Alles ging helemaal goed. Ze hadden geen vertraging en zaten dus gewoon ’s avonds weer in Nederland.

Ik had helaas wel vertraging; want waar vrijdag de luchtverkeersleiders nog staakten, waren dat vandaag de treinenmensen (zoals ik al zei, dat kennen ze in Frankrijk wel). Toen ik dus naar het station liep om terug naar Monaco te gaan, zag ik dat de volgende trein pas na tweeënhalf uur zou vertrekken. Dat betekende dat ik te laat zou zijn om de jongens op te halen, dus ben ik een bus gaan zoeken. Niemand kon mij vertellen hoe ik in Monaco moest komen en ik zat aan een kant van Nice die ik helemaal niet kende, dus heb ik maar een bus genomen die op 10 minuten van het centraal station stopte. Op die manier kon ik dus op het centraal station komen, waar gelukkig een uur later nog wel een trein richting Monaco zou vertrekken. Op deze manier heb ik dus 3 uur gedaan over de reis van Nice naar Monaco (die normaal 25 minuten is). Het lijkt me bijna een record!

Nou, na dat lange verhaal van de vorige keer, lijkt dit me ook wel weer genoeg. Ik wil bij deze oma en mama natuurlijk nog heel hartelijk bedanken voor het geweldige weekend! Nou wordt het weer uitkijken naar begin mei als mama, papa, Erik, Pieter en Jaap een hele week langskomen.

De foto’s zal ik er later opzetten. Ik heb geen foto’s gemaakt, maar mama natuurlijk genoeg, dus als zij ze online heeft staan, zal ik ze hier ook neerzetten.

Liefs!

0 reacties | Reageer

Wintersport

Zo wordt je wakker met uitzicht op de Mont Blanc en zo zit je de volgende dag alweer in je studiootje een blog te typen na al een ochtend naar school te zijn geweest. Het is inmiddels 3 weken geleden dat mijn laatste blog verscheen, dus ik heb heeel veel te vertellen. Bereidt u maar voor!

De week voor de vakantie kan ik heel kort over zijn. Het was hard werken. Oscar was dinsdag en woensdag ziek en donderdag heb ik mijn tas gepakt. Vrijdag ben ik nog naar school geweest en heb ik de laatste dingetjes gepakt en zaterdagochtend om 10 uur zouden we vertrekken.

Zouden we vertrekken, want Oscar was de dag ervoor met karate gevallen en dat zag er ’s ochtends toch allemaal niet zo goed uit. Op naar het ziekenhuis dus maar om een röntgenfoto te laten maken. En ja hoor, meneer had een scheurtje in z’n teen. Gelukkig zei de dokter dat hij wel gewoon kon skiën en zaten we dus anderhalf uur later dan gepland alsnog in de auto op weg naar Megève.

Toen we daar rond 18 uur aankwamen was het heel koud en was het flink aan het sneeuwen. Met dat laatste waren we wel heel blij, want een week ervoor was er nog bijna geen sneeuw.

Zondag zijn we maar meteen gaan skiën, want het zou de enige zonnige dag van de hele week zijn en de sneeuw was nog vers. Voor mij was het, afgezien van een paar uurtjes Winterberg, de eerste keer dat ik op ski’s stond, maar eigenlijk ging het best goed. De eerste twee debutantenpistes gingen me heel goed af, dus ging ik maar voor de derde piste. Helaas had niemand mij verteld hoe ik moest vallen en toen er dus ineens iemand voor mij langsschoot kon ik niks meer en maakte ik een mooie val. Resultaat: een dicht oog, een flinke bult op mn voorhoofd en m’n neus lag open. Al met al een erg geslaagde eerste dag dus.

De tweede dag leek het me wel een goed idee om wat rustiger aan te doen. De rest ging wel skiën. De zon scheen nog steeds volop, dus het leek me een mooie dag voor een flinke wandeling. Er reed een gratis bus rond, dus die heb ik me maar zo hoog en zo ver mogelijk laten droppen. Ik heb heerlijk een paar uur door de sneeuw gelopen en daarna ben ik Megève gaan bekijken. In de zomer was ik er al een paar dagen geweest, maar ik herkende met al die sneeuw helemaal niets meer terug.

Dinsdag zijn Oscar en Kris gaan skiën. Car ging naar de pedicure en naar de kapper, wat dus betekende dat ik Elliott mocht vermaken. Eerst hebben we wat gesleed en daarna zijn we naar de schaatsbaan gegaan. Dat ging me gelukkig wel wat beter af dan het skiën, maar de pirouettes van Elliott kon ik nog niet nadoen.

’s Avonds zijn we met z’n allen naar de bioscoop geweest. Er was een hele mooie documentaire, getiteld Océans, over het leven in de (jawel) oceanen. Na de bioscoop was het donker en was Megève echt geweldig mooi. Ook al was het half februari, alle kerstverlichting was er nog en vooral de kerstboom die helemaal vol hing met Swarovski kristallen zag er geweldig uit.

Woensdag was mijn plan om weer te gaan skiën, maar het sneeuwde heel hard en er was zo’n dichte mist dat je nog geen 5 meter vooruit kon kijken. Ook niet zo’n geslaagd idee dus. Ik heb dus maar een lekker rustig dagje genomen. In een wandeling had ik ook geen zin, want om nou door de bergen gaan lopen terwijl je helemaal niets kunt zien vond ik ook niet zo’n goed plan. Ik heb de hele dag dus helemaal niets gedaan afgezien van het lezen van Mannen die vrouwen haten in het Frans. Het is echt supergrappig dat ik dat boek nu kan lezen in het Frans! Vorig jaar toen ik voor school boeken in het Frans moest lezen, kwam ik er echt niet door en redde ik het vaak niet verder dan 20 bladzijden en nou lees ik voor m’n plezier Franse boeken en ik begrijp ze nog ook!

Donderdag was het weer heel hard aan het sneeuwen. Ik wilde niet de hele dag binnenzitten, maar na twee uur rond te hebben gelopen met -12 vond ik het toch wel genoeg en ben ik weer lekker verder gaan lezen.

Vrijdag was het nog net zo’n weer als de afgelopen dagen, dus nam iedereen maar een pauze. Ik ben gaan schaatsen met Elliott en Oscar en verder hebben we de hele dag heel erg rustig aan gedaan.

Zaterdag scheen eindelijk de zon weer en kon ik de ski’s weer op. Dit keer kon ik zonder problemen de 3e, 4e en 5e afdaling doen. Ik begin zelfs een beetje lol te krijgen in het skiën! ’s Avonds kwamen een vriendin van Car en haar zoontje uit Genève om een paar dagen te blijven en ook Nonna kwam met twee vriendinnen. Flink volle bak dus ’s avonds.

Zondag heb ik maar weer een pauze genomen, omdat ik toch wel spierpijn had van de vorige dag. Ik heb weer een paar heerlijke wandelingen gemaakt, want het weer was weer prachtig. ’s Avonds is Kris vertrokken naar Monaco, omdat hij maar één week vakantie had. De rest van de vakantie was ik dus alleen met Car en de jongens.

Maandag heb ik weer geskied. Het was vandaag heel erg druk, want dit is de week waarin heel Frankrijk vakantie had. Voor een afdaling van 2 minuten moest ik dus een half uur in de rij staan voor ik naar boven kon. Verder was het een flinke rampendag. Zelf ben ik flink gevallen, waardoor ik mijn nek niet meer kon bewegen en ik de rest van de week niet meer kon skiën en Elliott was zo hard gevallen dat hij 4 tanden kwijt was en een fractuur in z’n kaak had. Een dag die we dus maar liefst zo snel mogelijk vergeten.

Dinsdag zijn we met z’n allen thuisgebleven. Elliott moest nog naar de tandarts om de laatste dingetjes vast te hechten en voor de rest moesten we vooral bijkomen van de dag ervoor.

Woensdag gingen Oscar en Car weer skiën. Elliott kon dat nog niet en we hebben dus met z’n tweeën heel rustig aan gedaan. Hij had 3 nieuwe WII-spellen gekregen omdat z’n tanden eruit waren en daar hebben we ons dus de hele dag maar mee vermaakt.

Donderdag zijn we de hele dag naar een speciale helling voor sleetjes geweest, waar de jongens zich prima konden vermaken. De zon scheen weer volop en waar het 2 dagen eerder nog -10 was, was het vandaag 11 graden boven nul. De sneeuw smolt dus heel erg snel en aan het eind van de dag waren de straten in het centrum van Megève zelfs helemaal sneeuwvrij.
Elke avond kijken we hier ook naar de Olympische Spelen. Ik krijg niks mee van de Nederlandse successen, maar het is eigenlijk veel leuker om als Franse supporter te kijken, want het Franse team wint ook echt wat! Beetje jammer alleen dat de Fransen ook heel erg goed zijn in Curling en dat dat dus ook heel vaak op tv is.

Vrijdag was het weer de hele dag aan het sneeuwen. Het appartement van de familie gaat verhuurd worden, dus alle spullen moesten ingepakt worden. Daar zijn we zo’n beetje de hele dag mee bezig geweest. Ook heeft Car haar kledingkast uitgezocht, wat mij weer een paar mooie kledingstukken opleverde. Onder andere een heerlijk warme trui van Napapijri!

Zaterdag ging iedereen weer skieën. Mijn nek schoot nog niet zo op, dus ik hield het maar weer voor gezien en heb ter afsluiting van de vakantie maar weer een hele mooie wandeling gemaakt door de sneeuw.

Zondagochtend zijn we vroeg opgestaan om alles helemaal schoon te maken voor de huurders die die middag kwamen. Om 13 uur konden we vertrekken en om 18 uur waren we over. Er was niemand op de weg en zelfs de Mont-Blanctunnel kwamen we zonder problemen door. Een heel snelle terugreis dus.

En nou zit ik dus weer hier in m’n studiootje. Na twee weken afgesloten te zijn van internet is het wel heel fijn om dat weer terug te hebben, maar de stilte en de frisse lucht van Megève mis ik hier wel een beetje. Hopelijk begint de lente hier nou snel. Vooralsnog zie ik die nog niet zo aankomen want sinds we terugzijn heeft het aan een stuk door geregend.

Ik hoop dat het komend weekend wel wat beter wordt, want dan komen mama en oma hier en ik zou het natuurlijk het leukst vinden om hen Monaco te kunnen laten zien met een mooi zonnetje erbij!

Nou, hier komt mijn verhaal dan weer tot een einde. Ik heb hem nog best binnen de perken weten te houden vind ik zelf

Liefs!

Foto's: http://www.mijnalbum.nl/Album=VMNEF6CE

0 reacties | Reageer

Volgende pagina »